Vinaora Visitors Counter

1250867
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
100
671
2983
790068
13101
17131
1250867

Your IP: 3.215.79.204
2022-06-25 03:22

Abraham Eliza “Boet” Heystek - deel 2

Over de periode in Italië vertelde Heystek na de oorlog dat de gevangen door de Italiaanse bewakers heel erg goed werden behandeld. Hun haren werden weer geknipt, de baarden afgeschoren en zoals Abraham aan zijn zoon verteld “ons was letterlik vet gevoer”.

 

Waar hij het aan verdiende weten we niet, maar Abraham kreeg van de Italianen een bijnaam. Hij werd “Juiseppi” genoemd. Hij raakte min of meer gewend aan zijn  bijnaam zodat hij zich na terugkomst in Zuid Afrika “Joe” liet noemen.

De naam van het concentratiekamp waar hij in Italië verbleef laat zich niet meer achterhalen.

Toen in 1945 de Tweede Wereldoorlog eindigde had Abraham drie jaar gevangen gezeten. Met het Engelse oorlogsschip de HMS Alcantra werd hij teruggebracht naar Zuid Afrika, waar hij in Durban aan land kwam.

 

 

Na de oorlog kreeg het leven in Afrika weer zijn normale gang. Abraham Eliza huwde zijn Isabel en drie kinderen werden geboren. Zijn werk bij de politie kon hij ook weer op pakken.

Als officier bij de SA politie heeft hij een "uniek" werk gedaan. Zo moest hij toezien dat 3000 man per dag gevoed worden in het SAP College (De Zuid-Afrikaanse politie [SAP] was de Nationale Politie in Zuid-Afrika 1913-1994). Bovendien moest hij toezien op alle catering tijdens de Parlement-zittingen in Pretoria en in Kaapstad.

 

Op 55 jarige leeftijd, in het jaar 1974, bereikte Heystek de pensioen gerechtigde leeftijd. Men sprak in die tijd over een verplicht uittreden, maar “onze” Heystek werd gevraagd drie jaar langer in dienst te blijven om een opvolger voor zijn functie aan te stellen en op te leiden voor zijn post. Zo gezegd, zo gedaan.

 

Toen hij definitief met pensioen ging verhuisde het echtpaar, waarvan alle kinderen uitgevlogen waren de grote wereld in, naar Heidelberg waar echtgenote Isabel was geboren. Daar kochten zij drie percelen grond. Heystek was handig en kon alle soorten werk doen. Dat kwam hem goed van pas. Op een van de percelen bouwde Abraham Eliza samen met een partner een woonhuis. Hij had daar slechts vier maanden voor nodig. Hard werken paste ook bij zijn levensmotto: “dat niemand hom ooit kan “doodwerk” nie.”

 

Eenmaal gesetteld in Heidelberg werd hij benaderd om een algemene handelaren-afdeling van de Boerencoöperatie te helpen beheren. Het was goed werk dat hij aankon.

 

Daarnaast hield “Boet” nog voldoende tijd over voor andere activiteiten. Op zijn percelen grond teelde hij groeten en fruit. Wat het echtpaar Heystek niet zelf op kon, werd zonder enige terughoudendheid weggegeven aan wie dan ook uit de gemeenschap waarmee ze contact hadden en die het goed kon gebruiken.

 

In 1981 bracht Abraham Eliza Heystek in Wellington een bezoek aan een zwager, de broer van echtgenote Isabel. Daar heeft hij een hartaanval ondergaan en stierf vervolgens in het Paarl Hospitaal. Veel te jong is hij overleden; hij werd slechts 61 jaar en heeft derhalve maar enkele jaren van zijn pensioen kunnen genieten.

 

Zijn kinderen herinneren hem als een man die zeer geliefd was en door de gemeenschap werd gerespecteerd. Hij was een man die met weinig in het leven tevreden was en een grote leegte in het leven van zijn kinderen heeft achtergelaten. Zijn echtgenote Elizabeth Helena “Isabel” overleed in Heidelberg op 20 augustus 2008. Grote dankbaarheid voor hun ouders leeft nog voort bij de kinderen. Een mooi en indrukwekkend grafmonument toont dat aan.

 

Abraham Eliza “Boet” Heystek

Reacties   

+1 #1 Eliza Heystek 18-06-2014 20:39
Dankie vir 'n insiggewende artikel oor Abraham Eliza Heystek
Citeer | Melden aan beheerder

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen