Vertaal/Translate/Select your language

Vinaora Visitors Counter

664504
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
26
661
26
207473
11116
15606
664504

Your IP: 54.146.98.143
2019-05-26 00:52

Waar blijft de tijd …………. Vakanties van vroeger, deel 2

 

’n Rotterdamse Heistek-familie echt op vakantie

Voor het eerst een heuse vakantie

De eerste foto die enigszins doet denken aan een echte vakantie is van augustus 1946, twee jongens in het zand en vader in overhemd met stropdas speelt mee. Volgens bijschrijft Katwijk aan Zee, maar het was weer logeren in Wassenaar. Wat moet dit een enorm gevoel van vrijheid voor mijn ouders zijn geweest, immers de gehele kust was in de oorlog streng verboden gebied, daar was de Atlantik Wall gebouwd. Na vijf jaar kon men daar eindelijk weer op het strand komen. Waar we nu in de meeste plaatsen aan de kust boulevards met bebouwing kennen, was het toen een grote kale vlakte. Bij de bouw van die Atlantik Wall was alle bebouwing aan de kust door de Duitsers met de grond gelijk gemaakt.

 

Maarten op het strand met Piet (1942) en Wim (1938)

 

Maar dan 1947, het gezin van Maarten en Belie en hun twee kinderen gaat voor het eerst van hun leven met z’n vieren op een heuse vakantie. De Bijenkorf had voor zijn personeel een aantal vakantiehuisjes in Epe en daarvan mocht ook het personeel gebruik maken. Het zou een hele reis worden, per tram van huis naar station Rotterdam-Maas, de trein naar Utrecht, overstappen op de trein naar Apeldoorn en dan de bus naar Epe. Reistijd enige uren. En als we nu naar de bagage kijken zou men denken dat het een vakantie van een paar weken zou worden. Bent U nieuwsgierig wat in het pakpapier was gewikkeld? Eén ervan was een pan met vlees en jus, dat koop je niet in Epe, dat neem je van huis mee. Dat alles was het meer dan waard: een hele week in een houten huisje met terras in een park met zwembad, wat een enorme luxe voor die tijd. De huisjes hadden geen toiletten, dus daarvoor naar een bijgebouwtje. Evenmin was er water, maar de pomp was vlakbij en wat was nu mooier voor een stadsgezin als “emmertje water halen”.

 

 

Moeder Belie met Piet en Wim

 

 

Vakanties in andermans huis

In 1948 werkte mijn vader niet meer bij De Bijenkorf en kon er dus geen gebruik meer worden gemaakt van de vakantiehuisjes in Epe. Men had echter kennis gemaakt met het ultieme vakantiegevoel en besloot er weer op uit te trekken. Bij een dagtripje het jaar ervoor van Epe naar Nunspeet had men gezien dat een winkelier aan de Stationsstraat in Nunspeet een tweetal kamers verhuurde en deze werden dan ook besproken. Niets mis mee, keurige kamers, al was de vrijheid van het vakantiepark met zwembad wel groot. Mijn ouders deden geweldig hun best het vooral de kinderen naar de zin te maken en gezien de diverse foto’s moet dat zijn gelukt. Uitstapjes naar Epe, Harderwijk, Elburg en last but not least het buitenzwembad in Nunspeet. Uw attentie op deze foto voor de badmode van 1948 voor vader en zoons.

 

 

Het jaar erna besloot men naar de kust te gaan en werd een onderkomen gevonden in Katwijk aan Zee, niet vreemd want ik vertelde U al dat deze plaats eerder werd bezocht vanuit Wassenaar. In Katwijk huurde men in feite het huis van een ander, een merkwaardig fenomeen in die tijd, kort na de oorlog. De bewoners verhuisden in het zomerseizoen naar de bovenverdieping, zolder of zelfs schuur en de vakantieganger kreeg de beschikking over alles in hun huis. Ik herinner me dat heel goed, de huiskamer met heel veel persoonlijke spullen en het grote bed in de slaapkamer waarvan de eigenaar het schijnbaar heel normaal vond dat hij ook dat tijdelijk verhuurde. Moet toch voor de eigenaar raar zijn geweest, wildvreemde mensen te zien zitten in je eigen huis.

 

 

De foto van mijn ouders voor het open raam lijkt alsof deze thuis is genomen, uit niets is te zien dat zij op vakantie zijn in een huis aan zee. De badplaats Katwijk aan Zee werd in de zomervakantie voor ons letterlijk een tweede huis, want er waren nogal wat kinderen uit de buurt van thuis, van school en van verenigingen, wier ouders ook voor Katwijk hadden gekozen. Spelen op het strand en omgeving deed je dus met veel van je eigen vrienden en vriendinnen. Mijn vader werd in de loop der tijd een stuk sportiever: eerst ging de stropdas af, daarna werd de lange pantalon ingeruild voor een voetbalbroek, maar nog wel onder het overhemd. Voor mijn ouders was dit toch wel het ultieme vakantiegenot, want men bleef tot zeker 1956 naar Katwijk gaan en steeds weer in hetzelfde huis aan de Parklaan. Ook zij deelden inmiddels in de eerder beschreven weelde van meer vakantiedagen en konden zodoende vanaf midden van de jaren vijftig zelfs twee weken gaan.

 

 

Vakanties zonder kinderen

Ook voor mijn ouders gold in die tijd wat ook heden ten dage voor deze generatie geldt: er komt een moment dat de kinderen op eigen benen staan en met vrienden en vriendinnen een ander soort vakantie willen. Voor mijn ouders was daarna een badvakantie niet meer zo vanzelfsprekend, men achtte zelfs de tijd rijp voor een hotelletje. Helaas zijn er geen foto’s van gevonden, maar ik herinner mij de verhalen van de voor hen sensationele reis die zij aan het begin van de jaren zestig maakten. Een week met een touringcar naar Oostenrijk, ik meen naar de Achensee. De enthousiaste verhalen bij thuiskomst van deze eerste buitenlandse reis deden vermoeden dat zij het buitenland hadden ontdekt. Maar neen, het eigen land bleef lonken, er werd weer een onderkomen gehuurd in Epe en met leden van hun kerk elk jaar een weekje naar een pension of hotel in de Achterhoek. Het waren mensen die op hun beurt genoten van zoals zij het zelf zeiden “de kleine dingen in het leven”, waaronder de vakanties op de wijze als beschreven. Ik hoor het mijn vader steeds weer zeggen: “Moeder, wat hebben we het toch goed”. Hij werkte met veel plezier, maar keek ook uit naar zijn pensionering, die inging op 27 april 1971, want dan konden zij toch wat meer reisjes gaan maken. Na nog amper wegens ziekte te hebben verzuimd op zijn werk werd hij voor een op het oog klein probleem in maart 1971 opgenomen in het ziekenhuis. Volkomen onverwacht overleed hij daar op 3 juni van datzelfde jaar en had dus geen dag kunnen genieten van zijn pensioen. Mijn moeder ging een paar jaar na zijn overlijden weer met de kerk mee op busreisjes van meerdere dagen en hielp waar mogelijk met onder andere de organisatie. Toen zij zelf al in de tachtig was liet zij ons weten het soms erg druk te hebben met de organisatie van die reisjes voor die oudjes.

 

 

“Waar blijft de tijd”, inderdaad terugdenkend aan de korte vakanties van mijn ouders beginnend in de jaren dertig van de vorige eeuw (ik kan het nauwelijks geloven, maar dat is ruim tachtig jaar geleden) tot zeg maar de jaren zeventig dat wij met onze kinderen per auto, per vliegtuig verre bestemmingen konden aandoen, wat een wereld van verschil. Maar…er is één overeenkomst: waarheen, hoe ver en hoe lang de reis ook was, een ieder genoot ervan op zijn manier en was dankbaar dat het mogelijk was die reis te maken”.

 

Lees ook: Waar blijft de tijd …………. Vakanties van vroeger, deel 1

 

 

Reacties   

0 #1 Truus 16-02-2019 08:45
Geweldig artikel Wim, zo herkenbaar. Ik heb het met plezier gelezen. Mijn vader had ook zo'n badpak en een huis huren in Katwijk kwam ook in onze familie voor.

Truus.
Citeer | Melden aan beheerder

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen