Vertaal/Translate/Select your language

Vinaora Visitors Counter

1139089
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
329
463
329
681903
7872
13789
1139089

Your IP: 3.238.232.88
2021-10-17 16:10

De sterke verhalen over Gilles Heijstek

 

Sterke verhalen komen in alle families wel voor. Over Gilles Heijstek, mijn vaders opa, werden vele sterke verhalen verteld. Gilles Heijstek is in 1986 overleden en ik in 1987 geboren dus we hebben elkaar nooit gekend. Soms lijken verhalen verteld door mijn ooms en vader overdreven en bijna niet realistisch. Als jurist vind ik het leuk bepaalde geniepige details uit te vissen voor mijn pleidooien, zo ook in de familiesfeer. Mijn oom Giel, niet te verwarren met Opa Gilles, kwam bijvoorbeeld al met het familiewapen opdraven terwijl wij nog nooit van de Heijstekfamiliestichting gehoord hadden. Vele verhalen volgden over het verleden van de Heijstek familie, die als maar meer als een puzzel stukje voor stukje in elkaar vallen, voornamelijk door kleine stukjes te vinden die het een en ander bevestigen.

 

In mijn artikel “Genealogische zoektocht naar een Heijstek in Rijsenhout” verwees ik naar de speurtocht van mijn opa en vader hun roots. Het feit dat zowel de familiestichting als opa en vader op hetzelfde punt eindigden, zegt naar mijns inziens iets over de betrouwbaarheid van die informatie. Ik hoop nog altijd dat onze verhalen die in de familie rondzwerven een bevestiging vinden. Zoals die over de Zwitserse Garde; over de heldhaftige Heijstekken die knokten tegen Napoleon en natuurlijk zijn er zoals in vele families speculaties over de aanwezigheid van adellijk bloed in onze aderen. Een achternaam die zo ver terug gaat in de geschiedenis, het familiewapen, het verhaal over een Geuzenkapitein met de naam Heijstek die vocht bij Brielle, ga zo maar door. Bewijzen vinden over zulke oude stukken is buiten gewoon lastig.

 

Ik woon in Aalsmeer aan de ringvaart. Precies aan de andere kant, de verkeerde kant, van de ringvaart woont de heer Karel Markus in de gemeente Haarlemmermeer, in het plaatsje Aalsmeerderbrug. Meneer Markus is van 1928 en met zijn zoon heb ik in het verleden theologische cursussen gevolgd en tegenwoordig help ik de familie Markus als er zich juridische problemen voordoen. Tijdens een consult voor het ondertekenen van wat aktes vraagt zoon Aart Markus mij: waar staat die A.G.P. toch eigenlijk voor. Waarop ik antwoord met Abraham Gilles Piet. Zegt vader Karel Markus: ik heb vroeger een Gilles Heijstek gekend, pfffff en die heeft toch wat uitgehaald tijdens de oorlog niet te geloven. Kijk de Heijstek in mij is wakker, vertel.

 

Karel Markus woonde vroeger net als mijn opa en overgrootvader aan de Kruisweg (parallel weg van de huidige N201) in het plaatsje Rozenburg (Noord-Holland) onder de rook van Schiphol. Hij woonde ter hoogte van waar nu het viaduct A4/N201 gelegen is. De Heijstekken woonde wat meer richting Rozenburg. Elke dag kwam hij langs dat huis, want dat was de weg richting de Christelijke School Rijk, waar hij naar School toe moest. Gilles Heijstek was wel wat ouder dan hij is, maar met zijn zoon Hendrik/Drikus had hij nog in de klas gezeten.

 

 

Even een stap terug naar Gilleszelf. Gilles zijn vader, Abraham Heijstek, overleed op 43 jarige leeftijd. Op dat moment was Gilles zelf dertien jaar. In die tijd moest de man de kost verdienen en op jonge leeftijd moest hij dus zijn moeder en vier jongere zusjes onderhouden. Men weet niet beter dan dat hij zich letterlijk kapot gewerkt heeft. Op een zekere dag, toen zijn vader was overleden, kwam er een ouderling bij moeders langs om haar in deze voor haar moeilijke tijd te ondersteunen. Blijkbaar is het niet bij praten alleen gebleven. Negen maanden later werd Drikus geboren. Aangezien Johanna op dat moment niet gehuwd was, kreeg dit kind de achternaam van zijn moeder en werd het bij de Burgerlijke Stand ingeschreven als Drikus van Oudenaren. Zo was er in het gezin weer een mondje bij dat gevuld moest worden. Woedend was Gilles over dit alles. Er zijn verhalen dat Gilles in de greppel met een geweer lag om die ouderling op te wachten voor het geval hij van plan was nog een keer langs te komen. Maar Gilles heeft Drikus (noemt zich tegenwoordig Harry dus ik ga over op de naam Harry) opgevoed als zijn eigen zoon. Tussen mijn opa en Harry zit maar iets van drie à vier jaar. Harry kwam daar pas achter toen hij dienstplichtig was en bij zijn echte naam opgeroepen werd. U kunt zich de reacties inbeelden. Feit is dat Harry niet lang daarna naar Canada is vertrokken.

 

 

De heer Markus ging verder over een verhaal dat ons wel een beetje bekend was maar als een sterk verhaal was aangeduid. Het is niet helder of Gilles in het verzet zat, maar samen met zijn zwager Arie Wies haalde hij bijzondere streken uit tijdens de Tweede Wereldoorlog.

 

 

In september 1944 brak de Spoorwegstaking uit. Wat de exacte bijdrage van de heer Braak is geweest is mij niet helder geworden. Wel is vanuit diverse bronnen bevestigd dat deze man een bijzondere rol heeft gespeeld bij deze staking. In ieder geval op een gegeven moment heeft Gilles de beste man maar op zolder verstopt. Helaas is op een later moment deze Braak dood geschoten door de heer Ronkema.

 

De woning van de familie Heijstek lag zo goed als op het terrein van de luchthaven Schiphol. Je kon vanaf hun land zo de start- en landingsbaan op lopen. Schiphol is in de oorlog behoorlijk gebombardeerd. In April 1945 was een Duitse vrachtwagen door vliegtuigen beschoten en gestrand op de Rijksweg (huidige A4) vlak bij de Geniedijk. Met zijn viertjes, Gilles met zijn zoon Bram (mijn opa), Peet van Vliet en Arie Wies (zwager van Gilles, getrouwd met Marietje Heijstek) zijn ze daar met de bakfiets van Gilles op af gegaan met als doel de wielen en de dynamo van die onbeheerde wagen af te sleutelen. Zo mogelijk ook de motor. Dat ging mis toen er Duitsers langskwamen. Arie Wies was de slootkant (de tocht) in gedoken, Peet van Vliet was ook in de sloot gesprongen met alleen hun hoofden nog boven water, mijn opa Bram (zoon van Gilles) was een dekkingskuil ingedoken en Gilles onder zijn bakfiets die langs de Geniedijk ‘verstopt’ was.

 

Gilles is daarbij bestookt met een granaat die zijn been ernstig verwondde. Toen is Arie Wies ook tevoorschijn gekomen. Bram was zwaar van slag omdat zijn vader zo gewond was. Peet van Vliet is onder water gebleven en daaruit pas boven gekomen toen de Duitsers weer weg waren. Ze mochten van de Duitsers weer naar huis. Arie Wies heeft toen Gilles op de bakfiets geladen en zijn via de Geniedijk en Aalsmeerderweg terug naar huis gereden. Thuis is dokter uit Aalsmeer opgetrommeld die Gilles direct naar het ziekenhuis door verwees. Gilles is toen met divan en al op de bakfiets van buurman Peetoom geladen en zo is hij naar de meisjesschool in Hoofddorp gebracht, wat toen als noodziekenhuis diende. Daar hebben ze hem weer opgelapt.

 

Gilles heeft wel zijn verdere leven veel last van dat been gehouden. Veel later vonden ze nog een scherf in zijn billen, maar die kon wel blijven zitten zei Gilles. Arie Wies was door deze aktie zijn gereedschap kwijt geraakt. Zijn vrouw Marie Wies – Heijstek is de volgende dag nog langs de Geniedijk gereden om te zoeken. Zij vond alleen nog een stootijzer.

 

Waar Markus Gilles en zijn zwager ook wel van verdacht werd, is het laten verdwijnen van de bomen langs diezelfde Geniedijk. Iets dat later weer bevestigd is door familieleden. Men had hout nodig en Gilles en Arie waren de moeilijkste niet. Toen op een gegeven moment een pro-Duitse buurtgenoot kwam dreigen hiermee naar de Duitsers te stappen als Gilles en Arie niet wat hout meegaven, hebben ze hem duidelijk gemaakt dat dat niet verstandig zou zijn.

 

Naast zijn werkzaamheden in zijn eigen kassen, waarin hij naast bloemen ook tabak en etenswaren verbouwden (wat hij tijdens de oorlog kon ruilen) heeft Gilles een tijd bij de Vleit gewerkt. De officiële naam is De Vries Scheepsbouw; de Vleit is een in de regio bekende bijnaam. Op de werf hebben twee Duitse generaals hun boot laten schilderen en onderhouden. Het waren de heren Christiaanse en Hirsch (Joodse Duitser). De Vries werd in de tijd gedwongen mee te werken aan deze praktijken. Gilles Heijstek liet zich niet dwingen en is met nog wat andere mensen per direct vertrokken bij de Vries. Dat in tijd waarin geld heel belangrijk was. Principes gaan bij een Heijstek voor.

 

 

Buiten de streken die Gilles uithaalde, deelde hij en zijn vrouw ook elke ochtend stiekem brood uit bij wie er maar om vroeg. Want zoals mijn vader zei, er ging niemand met honger het terrein af.

 

Zo zijn er nog tal van kleine verhalen zoals varkens voor de keuring op laten eten en een klein varkentje weer terug plaatsen en dan maar mopperen dat het beest niet wilde groeien, of illegaal stroom aftappen voor de melkmachine puur om de Duitsers een streek te leveren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gilles stierf op 81 jarige leeftijd, en had een zeer gezegend leven en leefde in redelijke voorspoed. Wat wel duidelijk is, is dat een Heijstek doet wat noodzakelijk is. Maar ligt ook dwars als hij het ergens niet mee eens is. Zo ging mijn opa midden op een pad staan om te voorkomen dat de gemeente op de tussensloot een zendmast plaatste, kom er dan maar eens langs. Denk ook maar terug aan het oude verhaal van de Heijstek zoon die een paar eeuwen terug brood van het ene dorp naar het andere dorp smokkelde en daarvoor werd bestraft omdat er geen belasting zou zijn betaald.

 

We zijn eigenwijs, koppig en weten het altijd beter, maar als het puntje bij paaltje staat zou ik maar aan de kant gaan want Heijstekken kunnen raar uit de hoek vallen. Een eigenschap waarvan ik blij ben als jurist dat ik die heb.

 

Lees ook:

Genealogische zoektocht naar een Heijstek in Rijsenhout

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen