Vertaal/Translate/Select your language

Vinaora Visitors Counter

1158150
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
296
369
1933
699692
665
12194
1158150

Your IP: 54.144.55.253
2021-12-02 14:42

Herinneringen aan de jeugdherberg

 

Het is begin 1955 als een klasgenoot vraagt of ik er iets voor voel lid te worden van de N.J.H.C., ofwel de Nederlandse Jeugd Herberg Centrale. Hij is hiervan al een tijdje lid en heeft gezien dat er in diverse jeugdherbergen Paaswerkkampen worden georganiseerd. Enfin, het lijkt me wel wat en na lid te zijn geworden schrijven we ons in voor het kamp in het Utrechtse Elst. Uiteraard op de fiets erheen, afstand een kleine 90 kilometer. Geen probleem op onze “rechttoe rechtaan” fietsen zonder versnelling, we rijden in die tijd zo vaak van die afstanden. Bijvoorbeeld met een aantal klasgenoten naar het strand in Oostvoorne, ’s-morgens heen en aan het eind van de middag weer terug. Heen en terug toch ook ongeveer 90 kilometer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het Amsterdamse meisje

Mijn eerste schreden in de jeugdherberg zal ik nooit kunnen

vergeten: we gaan ons aanmelden, in de rij wachtende raak ik in gesprek met een  meisje uit Amsterdam en met dat meisje ben ik inmiddels ruim 50 jaar  getrouwd. Het laat zich begrijpen dat deze werkweek voor mij heel  geslaagd is! Oh ja, er moet daar natuurlijk ook nog worden gewerkt: ik  herinner me paden onkruidvrij maken, het graven van een greppel en de  barakken in de carbolineum zetten. Kortgeleden zijn we nog een keer bij  deze jeugdherberg langs geweest, er is nauwelijks iets veranderd. Twee wel opvallende verschillen: het heet geen jeugdherberg meer maar Stay Okay en er zijn nogal wat parkeerplaatsen aangelegd voor bezoekers per auto, terwijl in onze tijd de fietsenstalling overvol is.

 

 

Fietsen naar de Ardennen

Het verblijf in jeugdherbergen is me dus goed bevallen en met mijn schoolvriend maak ik in de zomervakantie van dat jaar een trektocht door Nederland, België en Duitsland. Nog steeds op die oude fiets zonder versnelling, maar nu wel naast de terugtraprem een verplichte handrem. We rijden door het Limburgs heuvellandschap en door de Ardennen en elke dag toch wel afstanden van gemiddeld 50 tot 60 kilometer. Soms wel wat zwaar, omhoog zonder versnelling. Omlaag gaat beter, wel uitkijken want die ene handrem wordt gloeiend heet. Ook mijn Amsterdams vriendinnetje Hannie van het Paaswerkkamp maakt met een vriendin een trektocht en “toevallig” hebben we dezelfde dag geboekt in de jeugdherberg van Denekamp. Voor haar is het bezoeken van een jeugdherberg een welhaast wekelijkse bezigheid, een grote groep Amsterdamse jongens en meisjes spreken elk weekend af voor een verblijf in de een of andere jeugdherberg. Door andere verplichtingen, zoals mijn wekelijkse voetbalwedstrijd, is de frequentie hier wat minder. Toch hebben we een groep Rotterdammers en Hagenaars die af en toe een weekend boeken, meestal in Reeuwijk of de Kaag. Een roeiboot huren en de hele dag het water op of aanleggen bij een van de vele eilandjes. Bijzonder is dat ik ook de Haagse vrienden heb leren kennen in Elst en hoezeer wij het met elkaar kunnen vinden blijkt een jaar later. Met niet alleen deze groep maar ook met Hannie en een vriendin van haar uit Amsterdam boeken we gezamenlijk weer een Paaswerkkamp, deze keer in Oldebroek. En………het wordt wederom een geweldige week.

 

Raleigh met versnellingen

Ik ben intussen geslaagd voor mijn eindexamen en heb als beloning een fiets gekregen. Een echte Raleigh met maar liefst 3 versnellingen en 2 handremmen. In de zomer weer langs jeugdherbergen trekken in Nederland, België en Duitsland. Ter bekostiging van onze tocht hebben we vakantiewerk verricht en krijgen we van de ouders een aanvulling voor vooral de warme prak. Maar onderweg gaat er nog wel eens iets op aan van alles en nog wat met als resultaat dat het warme avondeten (te) vaak wordt vervangen door een broodmaaltijd. Bij thuiskomst schrikt mijn moeder dan ook van de ingevallen bekkies, waarvan wij de schuld geven aan de lange en vermoeiende tocht. We kijken niet op een kilometer meer of minder, soms is er onderweg prettig gezelschap en maken we daarvoor een omweg om soms laat op de dag alsnog aan te komen bij onze tevoren geboekte jeugdherberg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We nemen ook deel aan de jaarlijkse nationale trekkersronde, die in Elst plaatsvindt. We moeten nu lachen om de namen die de jeugdherberg in die dagen krijgt: Sandalendorp of Eikeldam. Bij de laatste naam moet U wel weten dat deze herberg de rest van het jaar Eikelkamp heet. In 1957 bezoeken we de Wereldtrekkersronde in Vierhouten waar op het terrein van de bekende Paasheuvel tenten zijn geplaatst en bezoekers uit de gehele wereld aanwezig zijn. Tien personen van verschillende nationaliteit per tent, geen luchtbedden of stretchers, maar gewoon op stro dat over de grond is uitgespreid.

 

Militaire dienst

Wat is het toch dat mijn generatie zo enthousiast is voor de jeugdherberg? Wellicht omdat er zo’n 10 jaar na de oorlog weinig anders is. De huidige generatie moet lachen om wat wij toen leuk vonden, zij vinden het nu oubollig. Dat we de beheerders van de jeugdherberg vader en moeder moeten noemen, dat we om tien uur naar bed moeten, dat we zonder morren deelnemen aan het corvee, dat we op onverwarmde slaapzalen soms wel drie hoog moeten slapen, dat we meedoen met volksdansen. In 1958 moet ik mijn militaire dienstplicht vervullen en door mijn jeugdherbergervaringen ben ik aan een aantal zaken al een beetje gewend. Neen, de kapitein wordt niet met vader aangesproken en we doen daar niet aan volksdansen (!!), maar we slapen in de opleiding wel op strozakken twee of zelfs drie hoog, we moeten op de woensdag na alle dagen om 10.00 uur naar bed en we hebben ook corvee. Ook in mijn diensttijd maak ik nog regelmatig gebruik van de jeugdherberg, is prima te betalen van die paar gulden soldij. Als militair loop ik in 1959 de Nijmeegse Vierdaagse en die vier dagen is het extreem warm weer, dus echt afzien. De commandant beloont ons met 2 dagen prestatieverlof, die ik met Hannie doorbreng in de jeugdherberg van Bakkum. En juist ja, die dagen is het extreem nat weer.

 

Stempelkaart vol nostalgie

Ik spreek ook thans nog vrienden en bekenden die dezelfde ervaringen hebben en merkwaardigerwijze hebben velen, net als wij, hun stempelkaart van de N.J.H.C. bewaard. Daarin bladerend komen vele herinneringen weer boven en waarover nog veel meer kan worden verhaald. De tegenwoordige jeugd kan zich nauwelijks of niet voorstellen hoe geweldig wij het hebben gehad, voor hen klinkt het als een zwart/wit film uit lang vervlogen tijden.

Dit artikel plaatste ik in maart 2014 in DE OUD-ROTTERDAMMER, een elke veertien dagen gratis in Rotterdam verschijnende krant voor, zoals zij zelf schrijven, de 50-plusser. Een oplage van 122.000 stuks bewijst dat er veel belangstelling is voor een dergelijk blad. Naar aanleiding van mijn artikel ontving ik vele reacties, uit binnen- en buitenland. Dan pas blijkt hoeveel jongeren vroeger gebruik hebben gemaakt van de jeugdherbergen en welke warme herinneringen zij hieraan nog steeds hebben. Ik veronderstel dat onder de lezers van dit weblog er zeker zullen zijn die deze ervaringen ook hebben.

 

 
 
 
 
 
 

Reacties   

0 #1 Clemens de Graaf 03-01-2016 14:50
Deze jongen komt uit Amsterdam zelfde geboortejaar-en fietste vaak naar Elst.
Vader Olierook.
Ik heb mijn trekkerskaart bewaard.
Op de foto van de wereldtrekkersr onde staat rechts Piet Tieleman ,ik was daar ook.
Geweldige ervaringen opgedaan nooit spijt gehad
om daar naar toe te gaan.
Ik fiets nog elke dag.
Citeer | Melden aan beheerder

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen